نوشته دکتر مارک هیمن

منبع: drhyman.com/blog/2010/05/19/autism

تا اواخر دهه 1960، جامعه پزشکی معتقد بود که اوتیسم ناشی از “مادری بد” است. امروزه، اکثر مردم – و بیشتر جامعه پزشکی – معتقدند که اوتیسم یک اختلال مغزی ژنتیکی است. ولی من به شما می گویم که هیچ یک از این گفته ها درست نیست.

قابل تعمق است که نرخ اوتیسم در طول سال‌ها به طور سرسام آوری افزایش یافته است، از یک در هر 3000 کودک به یک از هر 59 کودک رسیده است. مطمئناً این افزایش، بخشی به گسترده تر شدن تشخیص پزشکی امروز مربوط میشود،اما نه افزایشی به این بزرگی.

دلیل واقعی اینکه ما شاهد افزایش نرخ اوتیسم هستیم این است که: اوتیسم یک اختلال سیستمی بدن است که بر مغز تأثیر می گذارد. تحقیقات صورت گرفته حمایت از این دارد که یک محیط آلوده سمی باعث تحریک ژن های خاصی در افراد مستعد به این بیماری می شود.

برخی از این تحقیقات را مرور می‌کنم و توضیح می‌دهم که چگونه عدم تعادل در 7 سیستم کلیدی بدن ممکن است علت واقعی و در نتیجه درمان واقعی اوتیسم باشد.

درک جدیدی از اوتیسم

اکتشافات علمی چشمگیر در طول 10 تا 20 سال گذشته دلایل واقعی اوتیسم را آشکار می کند. مثلا دکتر مارتا هربرت، متخصص مغز و اعصاب کودکان از دانشکده پزشکی هاروارد تصویری از اوتیسم ارائه کرده که نشان می دهد چگونه ناهنجاری های اصلی در سیستم های بدن مانند ایمنی، عملکرد روده و سم زدایی نقش اصلی در علائم رفتاری و خلقی اوتیسم میشوند.

او همچنین روش جدیدی برای نگاه به بیماری های روانی (و بیماری به طور کلی) ارائه کرده است که بر اساس زیست شناسی سیستم ها است. این فراخوانی که از تالار محافظه‌کارترین مؤسسه پزشکی در جهان می‌آید، آنقدر بلند و واضح است که نگاه عادی ما را به چیزها در هم می‌ریزد.

دکتر هربرت می گوید همه چیز به هم مرتبط است. اینکه این بچه‌ها حرکات روده‌شان بدبو، شکم‌های پف کرده، سرماخوردگی‌های مکرر و عفونت‌های گوش و خشکی پوست دارند اتفاقی نیست و ربطی به عملکرد مغزشان ندارد. در وهله اول دلیل مریض بودن آنها بسیار مهم است! با این حال، طب مرسوم اغلب این را نادیده می گیرد.

دوست و مربی من، دکترسیدنی بیکر، که در درمان اوتیسم به عنوان بیماری اختلال بدنی و اثر آن روی مغز یکی ازپیشگامان است، اغلب می گوید: “آیا آنچه را که باور دارید می بینید یا آنچه را که می بینید باور می کنید؟”

مشکل پزشکی امروز این است که ما آنقدر در دیدن باورهایمان گیر کرده ایم که اغلب آنچه را که در مقابل ما قرار دارد نادیده می گیریم زیرا با سیستم اعتقادی ما سازگار نیست. این درهیچ کجا بیشتر از درمان اوتیسم صدق نمیکند.

این در ذهن من نقش بسته است، زیرا من علائم رفتاری بسیاری را در کودکان می بینم، از ناتوانی های یادگیری گرفته تا اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) و حتی اوتیسم.

میزان مصرف دارو برای این بچه ها امروزه سر به فلک می کشد، از محرک ها گرفته تا داروهای ضد روان پریشی (یکی از دسته بندی های دارویی که سریع ترین رشد را دارد) تا داروهای ضد تشنج و غیره. راه دیگری هم وجود دارد… بگذارید داستانی در مورد پسر کوچکی که اخیرا دیدم برایتان تعریف کنم.

درمان اوتیسم به عنوان یک اختلال بدنی که بر مغز تأثیر می گذارد، گزینه های درمانی زیادی به ما می دهد. کودکانی که به این روش درمان می شوند اغلب می توانند اگرنه معجزه آسا بلکه بهبودی چشمگیر و قابل توجهی داشته باشند.

مورد سام: اوتیسم به عنوان یک اختلال سیستمیک

اخیراً مادری که ناامید شده بود به دیدن من آمد ، زیرا برای پسر دو ونیم ساله اش به تازگی تشخیص اوتیسم داده بودند.

پسرش، سام، باهوش و شاد به دنیا آمد، از شیر مادر تغذیه شد، و بهترین مراقبت های پزشکی موجود را دریافت کرد (از جمله تمام واکسن هایی که ممکن بود بزند). او به طور معمول صحبت می‌کرد، راه می‌رفت، عشق می‌ورزید، و بازی می‌کرد، یعنی تا پس از واکسیناسیون سرخک، اوریون و سرخجه در 22 ماهگی.

او واکسن‌های دیفتری، کزاز، سیاه سرفه، سرخک، اوریون و سرخجه، آبله مرغان، هپاتیت A و B، آنفولانزا، ذات‌الریه، هموفیلوس و مننژیت – همه را قبل از 2 سالگی دریافت کرد. سپس چیزی تغییر کرد. واکسن ها ممکن است کودکان مستعد را از طریق مکانیسم های مختلف تحت تاثیر قرار دهند. در برخی، مواجه سیستم ایمنی و غلبه بربیش از یک دوجین واکسن در سنین پایین مشکل زا است، و برای برخی اتیل جیوه است که تا همین اواخر در اکثر واکسن ها به عنوان نگهدارنده استفاده می شد (اگرچه هنوز در اکثر واکسن های آنفولانزا وجود دارد. ) بوجود آورنده مشکل است.

او توانایی های زبانی خود را از دست داد و منزوی شد. قادر به برقراری ارتباط عادی با والدین و سایر بچه ها نبود. و گوشه گیر وکمتر تعاملی داشت. اینها همه نشانه های اوتیسم هستند.

سام را نزد بهترین پزشکان نیویورک بردند و اوتیسم را، گویی بیماری است که مثلا یک حشره می‌گیرید تعریف کردند. به والدین او گفته شد که هیچ کاری نمی‌توان انجام داد جز تکنیک‌های رفتاری و کاردرمانی بسیار دردناک و به سختی مؤثر. دکتر گفت که پیشرفت کند خواهد بود و والدین او باید انتظارات خود را پایین نگه دارند. مادر با ناراحتی شروع به جستجوی گزینه های دیگر کرد و راه خود را به من پیدا کرد.

چیزهای زیادی برای برگرداندن به حالت اول و جدا کردن وجود دارد، مانند لایه های پیازی که برداشته میشود. اما درمان اوتیسم به عنوان یک اختلال بدن که بر مغز تأثیر می گذارد، گزینه های درمانی بسیار دیگری را در اختیار ما قرار می دهد. کودکانی که به این روش درمان می شوند اغلب می توانند بهبود هایی اگر نه بشکل معجزه آسا ولی بهبود قابل توجهی داشته باشند .

قبل از اینکه توضیح دهم چگونه سرنخ هایی را پیدا کردم که به من وسیله ای برای درمان سام داد، اجازه دهید به شما یادآوری کنم که اساس کل پزشکی عملکردی و سیستمی مفهوم فردیت بیوشیمیایی است.

این بدان معناست که اگر 100 کودک مبتلا به اوتیسم را انتخاب کنید، هر کدام ممکن است دارای ژنتیک منحصر به فرد، و علل یا محرک های منحصر به فرد اوتیسم باشند و برای بهبودی نیاز به درمان های بسیار متفاوتی داشته باشند. اوتیسم فقط یک برچسب است. مانند شرایط بیماری، نکته کلیدی این است که در آن مورد عمیق شده و مثل پیاز آنرا پوست بگیرید تا بفهمید واقعاً مشکل چیست. مشکل معمولاً یک چیز نیست، بلکه مجموعه ای از آسیب ها، سموم و کمبودهای انباشته شده روی ژنتیک حساس است که منجر به خرابی قطار بیوشیمیایی می شود که ما در این کودکان می بینیم.

ما باید به آنچه می بینیم توجه دقیق داشته باشیم و طبق اصول اولیه زیست شناسی سیستم ها و پزشکی فانکشنال (معروف به طب عملکردی)، آماده کار با موارد غیرمنتظره باشیم.

این کاری بود که من برای سام انجام دادم…

وقتی برای اولین بار او را دیدم، این پسر کوچک در اعماق دنیای بی کلام درونی اوتیسم بود. تماشای او مانند تماشای کسی بود که در حال سفر به مواد مخدر روانگردان است. بنابراین، بیوشیمی و ژنتیک او را بررسی کرده و چیزهای زیادی برای توضیح مشکلات او پیدا کردیم.

او سطح بسیار بالایی از آنتی بادی علیه گلوتن داشت. نه تنها به گندم، بلکه به لبنیات، تخم مرغ، مخمر، و سویا حساسیت داشت این در مجموع شامل حدود 28 غذا میشد.

روده اش هم نشتی داشت و هم خیلی ملتهب . سیستم ایمنی در روده او سطح بالایی از التهاب را با نشانگری به نام eosinophil protein X نشان داد. او  در روده اش 3گونه مخمر در حال رشد داشت ولی در باکتری سالم رشد در حال رشد نداشت. آزمایشات ادرار سطوح بسیار بالایی از D-lactate را نشان داد که نشانگر رشد بیش از حد باکتری های مضر در روده کوچک است.

سام همچنین از نظر روی، منیزیم و منگنز، ویتامین های A، B12 و D و چربی های امگا 3 کمبود داشت. مانند بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم، او در تولید انرژی در سلول های خود (میتوکندری) مشکل داشت.

آمینو اسیدهای او، که برای عملکرد طبیعی مغز و سم زدایی لازم است، به ته رسیده بود. خون او سطوح بالایی از آلومینیوم و سرب را نشان می‌داد، موهایش مقادیر بسیار بالایی آنتیموان و آرسنیک را نشان داد، که اینها همه نشانه‌های یک پسر کوچک بسیارمسموم است. سطح گوگرد و گلوتاتیون او پایین بود و این نشان می‌دهد که او نمی‌توانست قدرت سم‌زدایی تمام این فلزات را داشته باشد. در واقع، ژن‌های او نقطه ضعف عمده‌ای را در متابولیسم گلوتاتیون نشان می‌دهند، که این آنتی‌اکسیدان اصلی بدن و شاهراه اصلی سم‌زدایی بدن برای خلاص شدن از شر فلزات و آفت‌کش‌ها است.

سام همچنین با عملکرد بیوشیمیایی کلیدی به نام متیلاسیون که برای ساخت انتقال دهنده های عصبی طبیعی و مواد شیمیایی مغز لازم است و برای کمک به بدن برای خلاص شدن از شر سموم ضروری است، مشکل داشت. این توسط سطوح پایین هموسیستئین (نشانه های مشکلات متابولیسم فولات) و اسید متیل مالونیک بالا (نشانه های مشکلات متابولیسم B12) نشان داده شد. او همچنین دو ژن داشت که او را برای مشکلات بیشتر با این سیستم آماده می کرد.

در نهایت، او همچنین سطوح بسیار بالایی از استرس اکسیداتیو یا فعالیت رادیکال آزاد داشت، از جمله نشانگرهایی که به من می‌گفتند مغزش ملتهب است و تحت آتش رادیکال‌های آزاد قرار دارد.

همه اینها ممکن است پیچیده به نظر برسد، اما واقعاً اینطور نیست. وقتی هر بیمار را می بینم، به سادگی از طریق 7 کلید UltraWellness (براساس پزشکی عملکردی) کار می کنم تا ببینم همه چیز چگونه به هم متصل است، برنامه ای برای رسیدن به دلایل مشکلات تهیه می کنم و سپس به هر بیمار کمک می کنم تا با تمام عوامل بیوشیمیایی و قلوه سنگ های فیزیولوژیکی که آن عوامل در طول جاده به جا گذاشته اند مقابله کنند.

پس از 10 ماه، روده سام به حالت عادی بازگشت، او به زبان کلامی مسلط بود، در جریان امورمدرسه افتاد و مشخصه های اوتیسم را از دست داد.

داشتن یک نقشه راه، یک سیستم GPS جدید مبتنی بر پزشکی کاربردی و UltraWellness، مداوا را ساده می کند. شما فقط چیزی که بیمار را آزار می دهد کنار بگذارید. به بدن او آنچه را که از دست داده و برای رشد نیاز دارد، بدهید (بر اساس منحصر به فرد بودن بیوشیمیایی فرد). سپس بدن بقیه کارها را انجام می دهد.

این نقشه راهی است که من برای کمک به بهبود سام استفاده کردم.

نقشه راه سام برای بهبودی: مدلی برای درمان اوتیسم

مرحله 1: روده او را مداوا و التهاب را بر طرف کنید

این مرحله شامل تعدادی تاکتیک مختلف است از جمله:

خارج کردن گلوتن و سایر مواد غذایی حساسیت زا از برنامه غذایی

    با استفاده از ضد قارچ، خلاص شدن از شرمخمرآزار دهنده او

     از بین بردن باکتری های سمی روده کوچک با آنتی بیوتیک های مخصوص

     پر کردن باکتری های سالم با پروبیوتیک ها

     کمک به هضم غذای او با آنزیم ها

مرحله 2: مواد مغذی از دست رفته را جایگزین کنید تا به ژن های او کمک کنید تا بهتر کار کنند

آنچه ما در مورد سام انجام دادیم:

افزودن مغذی های روی، منیزیم، فولات و ویتامین‌های A، B6، B12 و D

     از مغز او با چربی های امگا 3 حمایت کردیم

مرحله 3: سم زدایی و کاهش استرس اکسیداتیو

هنگامی که بیوشیمی و تغذیه او تنظیم شد، به او کمک کردیم تا سم زدایی کرده و استرس اکسیداتیو را کاهش دهد.

بهبود تغذیه، کاهش تورم، درمان روده، سم زدایی – این راه باید پیشه شود.

همانطور که قبلاً گفتم، مهم نیست که بیماری چه باشد، کلیدهای UltraWellness می توانند کمک کنند. ببینید زیست شناسی، قوانین اساسی دارد که ما باید آنها را دنبال کرده و بفهمیم. تمام جزئیات داستان سام با این قوانین مطابقت دارد. فقط باید عمیق شد، لایه ها را کنار زده تا بفهمیم که چه خبر است. وقتی این کار را انجام می‌دهیم، نتایج کمتر ازمعجزه‌ نیست…

سام پس از مدت 3 هفته پیروی از یک رژیم غذایی بدون گلوتن و درمان روده ، بهبود چشمگیرو قابل توجهی را نشان داد. او بسیاری از مهارت های زبانی خود را پس می گیرد و ارتباط بسیار بیشتری را در تعاملات خود نشان می دهد.

بعد از 4 ماه، با تمرکز، بدون گیر کردن در صحبت، کلام بیشتری داشت.

پس از 10 ماه، روده های او به حالت عادی برگشتند، او به طور کلامی مسلط بود، درمسیرجریان مسایل مدرسه بود ومشخصه های اوتیسم را از دست داد.

بعد از 2 سال تمام آزمایشات غیرطبیعی او از جمله فلزات بالا، التهاب روده و آسیب به میتوکندری و رادیکال های آزاد طبیعی بود.

و مهمتر از آن، کودک کاملاً عادی بود. هر کودکی چنین بهبود چشمگیری ندارد، اما بسیاری از آنها بهبود می یابند و برخی با استفاده از رویکرد پزشکی عملکردی یا سیستمی به طور چشمگیری بهبود می یابند.

هر کودکی که دارای مشکلات رفتاری، ADHD یا اوتیسم است منحصر به فرد است – و هر یک باید مسیر خود را با یک پزشک آموزش دیده پیدا کند. اما دروازه ها باز است و راه عریض شفا پیش روی شماست. شما به سادگی باید اولین قدم را بردارید.

لطفاً برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد این موضوع، از جمله منابع و کنفرانس‌هایی برای پزشکان و والدین، به وب‌سایت Defeat Autism Now مراجعه کنید.

برای سلامتی شما

دکتر مارک هیمن